![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhkuUHgVxZa30JH9Q0yEVc1i1hmhQTHfYCHe1ESrDBE0QrHR3c8yiW8o2I6jORwgaAOfTN4pcecG7J4cxsJZHPlsVMYYDe4oVogCQ3M-zHNUUpw0JcDTzbuc4oyTTbdkqmMu8pCRUeSbhMp/s320/paracetamol.jpg)
“หมอเตรียมรับใหม่ด้วย คนไข้กินพาราเซตามอลเกินขนาด" อาจารย์หมอบอกผมหลังจากรับเวรเช้าในวันแรกของเดือนที่สองของการเป็นแพทย์ฝึกหัดของแผนกเด็ก 20 นาทีต่อมาเวรเปลก็เข็น "น้องพี" เด็กชายวัย 7 เดือน กำลังน่ารักทีเดียวเข้ามา น้องพีไม่มีอาการของเด็กป่วยที่กินยาพาราเซตามอลเกินขนาดเมื่อ 16 ชั่วโมงให้เห็นเลย ตรงกันข้ามน้องยิ้มให้กับคนที่ทักทาย และคนบนหอผู้ป่วยที่มามุงดู เพราะนาน ๆ จะเห็นคนไข้ที่มาด้วยการอาการแบบนี้สักที
พยาบาลเวรซักประวัติญาติคนไข้แล้วก็จัดให้อยู่ห้องพิเศษ ต่อไปก็เป็นหน้าที่ของแพทย์ฝึกหัด (เวร) ที่
ต้องมาซักประวัติและตรวจร่างกายอีกครั้งเพื่อวางแผนการรักษาร่วมกับอาจารย์หมอ
“น้องเป็นหวัด มีไข้ หนูพามาหาหมอที่คลินิกนอกเวลาตอนห้าโมงเย็น หมอให้ยาพาราแก้ไข้ ยาลดน้ำมูกไปกิน ปกติหนูไม่ได้เลี้ยงลูกเองค่ะ คุณยายเป็นคนเลี้ยง แต่เมื่อวานเป็นวันอาทิตย์หนูรับลูกมาหาหมอ แล้วเอาลูกมานอนด้วย”
No comments:
Post a Comment